23-06-08

Workcamp!!

Zaterdagochtend 14 juni 2008, in 4 witte "vans" vatte ik met mijn church youthgroup de 12 uur durende tocht naar Spring Grove, Pennsylvania aan. Ons doel: 9 andere youth groups uit Illinois, Wisconsin, Missouri, Minnesota, Ohio, Georgia en Michigan vergezellen op het jaarlijkse group workcamp. Met 400 kampgangers verbleven we een volle week in de Spring Grove High School met als doel niks anders dan service and devotion. Uitleggen hoe zo'n workcamp nu net in zijn werk gaat en hoe dat nu allemaal echt is, is haast onmogelijk als je het niet zelf beleefd hebt, maar ik zal toch een poging wagen...

Zondagavond werd iedereen ingedeeld in zijn of haar "crew". Een crew bestaat doorgaans uit 5 jongeren en 1 volwassene en alle youth groups worden gemixt, zodat je niemand van je eigen groep in je crew hebt. 's Ochtends na het ontbijt, vertrekt elke crew naar zijn worksite, zijnde het huis dat ze die week moeten opknappen en daar werk je dan met je crew van 8am tot 3pm elke dag. Mijn crew werd elke dag uitgezonden naar het huis van Mr. and Mrs. Rogers, een hoogbejaard koppel dat echt wel nood had aan wat hulp. Mr. Rogers is echt een buitengewone man en een bron van inspiratie... Wij waren daar om hem te dienen die week, maar terwijl wij daar wat met onze hamertjes en verfborstels stonden te klungelen, gaf hij ons het ultieme voorbeeld van dienen... Mrs. Rogers leidt al 7 jaar aan alzheimer en had onlangs ook haar heup gebroken. Mr. Rogers, een kranige 80-jarige heeft haar al die tijd al thuis verzorgd. Elke dag helpt hij haar uit bed, wast hij haar, voedt hij haar, praat hij tegen haar, ookal heeft zij geen flauw idee meer wie hij is en hallucineert ze voortdurend, ... Ookal is ze vaak humeurig en bitter, toch blijft hij trouw aan zijn belofte "for better and for worse" en verzorgt hij haar met zoveel liefde, zorg, een glimlach en geen sprankeltje van bitterheid. Het was echt een "The Notebook" maar dan in real life, echt ontroerend om zien. Dat ga ik echt nooit vergeten. Met mijn crew hebben we dan een hele nieuwe "porch" gebouwd voor hen en heel de buitenkant van het huis geverfd. In totaal hebben we met alle crews samen zo'n 55 huizen opgeknapt en 55 families een hele grote dienst bewezen.

Om 3:30pm keerde elke crew dan terug naar de high school, waar we vrije tijd hadden tot 7:30pm, wanneer de avond devotie begon. Elke avond kwam iedereen samen in de gym en hadden we een soort van mis (maar op zijn Amerikaans, wat eerlijk gezegd veel toffer is!!)... Een openingsdans (http://youtube.com/watch?v=V34a7jqGtCM), veel liedjes die echt meeslepend zijn, een toneeltje, een bezinnende toespraak en een aantal gebedjes. Elke dag was er dan ook een thema: Love out loud... Serves, Risks, Multiplies, Forgives en tenslotte Lasts. Elke avond werden er tijdens de devotie 4 religieuze liedjes gezongen en elke avond kreeg ik er kippenvel van. 400 jongeren van over heel de USA stonden samen voluit en met passie te zingen voor hun geloof. De liedjes zijn ook helemaal niet wat wij in Vlaanderen als typische kerkmuziek kennen, integendeel, ze zijn echt heel modern en oprecht, wat het zoveel mooier maakt. Voor een aantal voorbeelden: http://youtube.com/watch?v=2cyqn2LxKVk, http://youtube.com/watch?v=mXi5iq1zAl4, http://youtube.com/watch?v=WaUKu_kfko4

Na de big group devotions, had elke youth group daarna nog een devotie apart, waar er gepraat werd over de dag, godsightings gedeeld werden met de groep en gebeden. Godsightings zijn een heel belangrijk deel van workcamp. Iedereen zoekt voor momenten waarop ze God in actie zien en delen die dan met de rest van de groep. Iedereen gelooft ook echt dat ze daar op workcamp zijn omdat the Lord hen geroepen heeft om naar daar te gaan... Wat ik niet meteen geloof, maar toch vind ik het wel een coole gedachte. Ik vind het vooral super cool dat ik het Amerikaanse Christenen leven van zo kortbij heb kunnen beleven en ik moet zeggen, het is echt een hele andere levenswijze, ingesteldheid en manier van redeneren en ookal ben ik dan geen die hard gelover, toch was het chic om zien! Die mensen zijn zo vol van hun God, werken echt aan hun relatie met Hem, praten tegen Hem, doen alles wat ze doen in Zijn naam, houden echt met heel hun hart van Hem. Het is echt onmogelijk om alles dat ik daar heb meegemaakt te kunnen beschrijven, maar tot dusver mijn poging :)

Ook heb ik hier in Michigan mijn eerste tornado warning overleefd!! Katie en ik waren op weg naar huis van de mall en de lucht werd echt pikzwart, het waaide en onweerde enorm hard en alle wolken trokken precies samen... We zijn dan maar naar huis gespurt (met de auto weliswaar, wat dan eigenlijk bekend staat hier als speeden) en 5 minuten nadat we thuis waren, gingen de tornado sirenes af... Snel alle ramen toegedaan en dan maar naar de kelder getrokken, waar we toch zo'n 2 uur geschuild hebben, terwijl we op de voet de berichten op tv volgden... Uiteindelijk kwam er dan toch geen tornado, maar het was wel de zwaarste storm die ik ooit heb meegemaakt!! Hagel zo groot als golfballen en als je uit het kelderraampje keek, leek het echt precies alsof je in een carwash zat... En ookal was het maar namiddag, het was echt pikdonker buiten... Best eng... De schade waar ik woon was zeer beperkt... Alleen het hek rond ons huis was omgewaaid, maar in andere delen van Kalamazoo was het wel wat erger. Super veel omgewaaide bomen en heel veel wijken zaten zonder elektriciteit voor een week. Wij hadden echt geluk dat niemand gewond geraakte, want in totaal stierven er 8 mensen die dag door de storm...

Vanaf morgen ben ik nog exact 2 volle weken in de Verenigde Staten, dus wordt het zo stilaan tijd om mijn boeltje hier bijeen te pakken met een traan en een lach, maar vooral vele herinneringen en nieuwe ervaringen... Tot binnenkort!!!

02:43 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-06-08

Graduation!!

Jaja, na al dat harde zwoegen zit mijn Amerikaanse high school carriere er alweer op!! Vorige woensdag was het begin van het einde, beter gekend als check-out day... 's Ochtends vroeg moesten alle seniors van al hun leerkrachten, counselor, bibliothekaris en directeur een handtekening verzamelen en daarna waren we de rest van de dag vrij. Julie, Amira en ik zijn dan maar naar South Haven, een schattig stadje aan de kust van Lake Michigan gereden en hebben wat downtown rondgeslenterd en op het koude strand gezeten, best gezellig!

Daarna was er dan een team banquet voor het tennis team om het seizoen in stijl af te sluiten en vandaar ben ik rechtstreeks doorgegaan naar Emily's huis, waar we met een heleboel seniors lekker gezellig tot vrij laat rond een vuurtje hebben gezeten.

Maar dan brook uiteindelijk toch de langverwachte graduation day aan en het begon allemaal in de ochtend met het senior breakfast, wat eigenlijk niks voorstelt. Het eigenlijke doel van het ontbijt is gewoon een straf voor de leerlingen die de nacht ervoor aan de verboden middelen gezeten hebben, want het ontbijt begint al om 8u 's ochtends en is een vereiste om te mogen afstuderen.

Om 7pm begon dan uiteindelijk de echte graduation ceremonie in Wings' Stadium. Het stadium zat volgepakt met ouders, vrienden en familie, die toekeken hoe alle seniors in cap en gown in een lange rij per twee het stadium binnen marcheerden en plaats namen op de stoelen. Het is trouwens a big deal met wie je het stadium binnenwandeld. Dat wordt allemaal maanden vanop voorhand al afgesproken!! Toen iedereen eindelijk neerzat, begon een hele reeks van toespraken afgewisseld met gezang, waarna alle seniors een voor een het podium overwandelden en hun diploma in ontvangst namen, terwijl onze namen door de luidsprekers een voor een afgeroepen werden en het publiek ons allen toejuichte!! Nadat we alle 300 over het podium gepasseerd waren en terug neerzaten, was het dan eindelijk tijd om de tassel (de hoop touwtjes) die aan onze cap (het hoedje) hing van de rechterkant naar de linkerkant te verplaatsen, wat symbool staat voor het feit dat je afgestudeerd bent en niet veel later vlogen alle caps de lucht in.

Een uurtje na de ceremonie werden alle seniors al terug op school verwacht en om 10pm werden we allemaal op 6 schoolbussen geladen met als bestemming: Grad Bash!! Grad Bash is een soort van all night long feestje voor alle seniors, voornamelijk uit veiligheidsredenen, zodat ze weten dat we geen stommiteiten uithalen na graduation. Aangezien zowat alles hier illegaal is onder je 21ste, voelen de jongeren nog veel meer de drang om te laten zien hoe ver ze kunnen gaan en veel te veel onder hen kruipen daarna ladderzat achter het stuur, wat al meermaals tot tragische accidenten geleid heeft...

Om 11 pm werden we dus in een indoor fun park gedropt, waar we als kleine kinderen rondrenden tot 5 uur 's ochtends. Er was een zwembad, tonnen springkastelen, kruiptoestanden, een trampoline, pool tafels, pingpong tafels, basketbalvelden, race springkastelen, lazertag, fake tattoos, sumoworstelen, menselijke tafelvoetbal, een masseuse, veeeel gratis eten, een tombola, een hypnotist, een goochelshow,... Ons geluk kon niet op!!

Nu de hele graduation waanzin eindelijk gepasseerd is, is de tijd van graduation parties aangebroken. Zowat elke senior heeft zijn eigen immense tuinfeest, waarop zowat heel Portage uitgenodigd is. Vorig weekend alleen al ben ik naar 7 feestjes gegaan en er staan er nog 8 op het programma deze week. In totaal was ik voor meer dan 30 feestjes uitgenodigd in de komende twee weken... Zotte Amerikanen!

Verder ben ik hier ook de Sex and the City film gaan zien met the girls!! Ik weet niet of hij in Belgie al uit is, maar ik vond het best nog wel geslaagd :p!

Jaja, zoals u hoort, drukke dagen hier in Portage, al die graduation parties en dan nog zoveel mogelijk proberen te doen met iedereen hier, want mn laatste maandje USA is bijna aangebroken... Maar terwijl ik hier al van de vakantie geniet, wil ik iedereen toch ook veel succes wensen met de blok en examens :p Tot binnenkort!

18:34 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |