30-09-07

Ondertussen in het verre Portage

Vandaag woon ik exact een week bij Marine en alles gaat al een stuk beter!! Het zijn echt heel erg lieve mensen en ze doen echt hun best voor mij! Toen ik hier vorige zondag aankwam stond er op mn bureau een Welcome Back ballon, vastgebonden aan een beertje met een zakje cote d’or mignonettes naast en ik smolt bijna!! Na een maand bij mn vorig “gezin” voelde het enorm goed me eindelijk eens welkom te voelen.

12 jaar geleden zijn ze van Brussel naar hier verhuisd, dus ze begrijpen Belgie maar al te goed en tis echt fijn om met hen te kunnen praten over verschillen tussen Belgie en de VS, want zij hebben er natuurlijk al heel wat meer ervaring mee dan ik en kunnen me dus ook heel wat goede raad geven. Ze leven ook nog vrij op zn Belgisch. Het huis hangt bijvoorbeeld vol prenten van Kuifje en de eerste keer ik de keukenkast opentrok wist ik niet waar ik het had: nutella, bonne maman, cote d’or chocolade, echte Vlaamse hagelslag,… Ook hebben Marine’s ouders nog een enorm Frans accent en ze spreken een beetje een mengelmoes van Engels en Frans. Veronique (Marine’s mams) begint bv heel erg vaak een gesprek in het Engels, maar schakelt dan na een paar zinnen over op het Frans en eindigt haar verhaal dan weer in het Engels, met hier en daar een Frans woord tussengegooid. Best grappig om naar te luisteren.

Voor Caroline liep het jammergenoeg minder goed af… Uiteindelijk kon Katelyn haar toch niet opvangen en is ze overgeplaatst naar Lansing. Daar woont ze nu bij een tijdelijk gastgezin en ze gaat daar nu naar school… Als ze hier de komende paar weken geen gastgezin vinden, is de kans dat zoiets mij ook overkomt vrij tot zeer groot en dat zie ik nu eens eeeeeeeecht niet zitten!!! Nog steeds bang afwachten dus…

Verder heb ik ook voor de allereerste keer een rasechte, rasAmerikaanse, rasgele schoolbus genomen!! Daar sta je dan om 7:05 in de koude met halfopen oogjes in een compleet donker stukje van de wijk te wachten en dan komt daar ineens een knalgeel ding de hoek om en aan de voorkant begint er een reeks van lichten te knipperen, terwijl er langs de zijkant een rood Stop-bord verschijnt. Echt geweldig, daar word ik nu eens goedgezind van!! Iets minder is wel dat ik me elke dag na school enorm moet hasten, want er is maar 1 bus terug en die vertrekt bijna meteen na school, dus blijven napraten zit er momenteel niet in voor me…

Verder heb ik ook een heel leuk weekend achter de rug!! Vrijdagavond ging ik samen met Luiggi, een uitwisselingsstudent uit Ecuador, supporteren voor de PCHS Mustangs in hun football game tegen Kalamazoo Central. Ik begrijp nog steeds het fijne van de regels niet, maar de sfeer die er hangt is best geweldig! Zo’n game is dan ook meer een sociaal evenement voor de toeschouwers dan echt sport… Kortom het is DE plaats bij uitstek om te socializen! De voorouders van heel veel mensen hier zijn trouwens afkomstig uit Nederland, dus er zijn nog heeeeel veel Nederlandse namen hier. Vrijdag kwam dan ook iedereen me vragen om zn achternaam te vertalen, best hilarisch: De Vos, Van Oosten, Van de Velde, Tuinstra en mijn favoriet tot nu toe: Kasten!

 

Zaterdag gingen we dan  met het gezin naar Ann Arbor, Nick (Marine’s broer) bezoeken en wat rondwandelen. Echt abnormaal hoeveel mensen daar over straat lopen met een Michigan t-shirt, broek, trui,… en dus jawel, schaften wij ons allen er ook eentje aan om niet uit de toon te vallen. ‘s Avonds gingen we dan supporteren voor het College Soccer, wat hier heel erg serieus genomen wordt. Vooral het College Football wordt serieus genomen. Alle games worden op tv uitgezonden en de stadia die gevuld geraken met supporters zijn IMMENS!! Eigenlijk is het grote verschil tussen College Football en Professional Football dat de studenten er niet voor betaald worden en de profs wel.

Om af te sluiten nog een paar random feitjes:

  • Amerikanen (welja niet alle Amerikanen natuurlijk) zijn echt heel trots op hun land en dat zie je bijvoorbeeld in het feit dat voor elk schoolsport evenement de vlag geeerd wordt en het volkslied gespeeld wordt, terwijl iedereen in stilte naar de vlag start.
  • Heel veel klassen zijn open voor alle jaren, dus in het merendeel van mn lessen zit ik samen met freshmen, sophomores, juniors en seniors. Heel erg vreemd in het begin, maar het begint te wennen.
  • Ik heb het al een paar keer gezegd, maar het blijft me verbazen hoe open de mensen hier zijn. Als ik hier ga joggen bijvoorbeeld zegt elke wildvreemde die ik tegenkom enthousiast Hello of begint een praatje met me. Ook de praatjes met kassiersters blijven me aangenaam verrassen.

Hopelijk volgende keer meer nieuws over een definitief gastgezin. Bid gij allen dat ik in Portage kan blijven!!

p.s.: Nog een kleine gewichtsupdate voor Gilles en voor om het even wie het ook maar enigszinds zou interesseren: ik heb een voorzichtige poging gewaagd me te wegen gisteren en er is in de afgelopen 1,5 maand al een schandalige 2kg bijgekomen…

20:49 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-09-07

Ze leeft nog!!

Mijn excuses dat het een wijltje geduurd heeft voor ik jullie weer kon updaten over mn leventje hier, maar ik had gewoon de moed niet om er werk van te maken. De voorbije weken waren namelijk een en al drama... Er zaten al wel langer (zowel letterlijk als figuurlijk) meer dan twee haren in de boter daar bij de Braatjes, maar vorige vrijdag barste de bom echt compleet... Caroline en ik werden vriendelijkerwijze het huis uitgesmeten... We lagen na school rustig wat uit te puffen op ons bedje, toen er ineens op onze slaapkamerdeur geklopt werd. Daar stond Mary (yfu verantwoordelijke) met onze valiezen: "Start packing girls, we're going to move you right away." Maar half wetend wat ons overkwam, begonnen we onze valiezen in te laden en een half uurtje later stonden we dan bepakt en bezakt, helemaal het noorden kwijt en met betraande ogen in de lege kamer die 1,5 maand de onze was geweest. Een triomfantelijke glimlach van Kevin en een ik-ben-hier-het-slachtoffer-blik van Amy later, zaten we in de auto.

Over wat er daar allemaal is scheefgelopen bij de Braatjes, ga ik hier niet verder uitwijden. De woordenschat die ik zou gebruiken om die twee te omschrijven zou mn mooie blog vrij tot zeer ontsieren en dat zijn ze me niet waard. Kevin en Amy: bedankt voor de rottige 1,5 maand, voor al mn ontelbare tranen en mogen onze paden nooit of te nimmer meer kruisen!!

Ik werd die avond gedropt in Leslie, een dropje op het plattepland ongeveer een uurtje rijden van Portage, bij een koppel bijna gepensioneerde yfu medewerkers en Mary nam Caroline mee naar haar thuis, nog eens 2 uur verder. Eerst leek het erop dat ik hier zeker tot dinsdag zou zitten, maar dat was buiten de geweldige hulp van Katelyn en Marine gerekend. Morgen is er een YFU orientatie in Marshall en 's avonds komen zij ons daar oppikken. Ik ga een weekje of twee bij Marine wonen en Caroline bij Katelyn in de hoop dat er een definitief gastgezin voor ons gevonden wordt in Portage. Als dat niet gebeurt, worden we hoogstwaarschijnlijk naar een compleet andere streek in Michigan verhuisd en moeten we niet alleen van gastgezin, maar ook van omgeving en van school veranderen en dat zie ik echt niet zitten!! Dan heb ik weer helemaal niks en het begon net steeds leuker en leuker te worden op school... Het is hier dus nog even bang afwachten...

Op school begon ik met steeds meer en meer mensen in contact te komen en ookal waren het nog niet meteen echte vrienden, het was toch al een eerste stap... Verder zat ik ook al in verschillende clubs en verenigingen op school: elke dinsdag en woensdag tapdance, environmental club, rotary club (vrijwilligerswerk), foreign exchange club, PeaceJam (kweet niet goed hoe ik dit moet uitleggen, maar dit jaar was het thema bijvoorbeeld zuiver water voor iedereen ter wereld) en Montage (een jaarlijkse publicatie met allerlei foto's, litteraire teksten en gedichten van studenten). Voor Montage stond ik samen met nog een ander meisje in voor de fundraising en dus konden we allemaal leuke events organizeren om geld binnen te brengen. We hadden al plannen voor een movie night op school, een speciale ontbijtverkoop op school en een typisch Belgische wafelenbak (geloof het of niet, Belgie kennen ze hier alleen van de Belgian Waffles, niet van bier, chocolade of biefstuk met frieten). Ik had ook auditie gedaan om in het schooltoneel te geraken, maar dat heb ik jammergenoeg niet gehaald... Ze hadden maar 5 meisjes nodig uit een groep van 35 en je moest met een typisch Joods, New Yorks accent kunnen praten... Vrij hopeloos voor mij dus :) Ik hoop echt dat ik dit niet allemaal weer moet opgeven om van nul weer te beginnen...

Maar mijn dierbare Belgjes, om dit bericht toch niet helemaal somber te laten wezen, heb ik nog een aantal leuke en compleet verbandlooshebbende (dit kan gewoon geen correct woord zijn...) weetjes:

* Het cliche van Elke Amerikaan Heeft Een Wapen blijkt dus echt waar te zijn... Zowat elk gezin heeft er minstens 1 en het is totaal niet moeilijk om eraan te geraken... Drink een pintje hier voor je 21ste en je zit serieuuuuuus in de problemen, maar een geweer op je 12de en een auto op je 16de (in sommige staten 14de) is allemaal geen probleem. Ik heb ook een echte Gun Store bezocht en die zag er echt uit zoals je je hem zou voorstellen... enorm pro-wapen en nogal stoer en macho.

* Verder werd ik ook geinterviewd voor de schoolkrant en zal mn uitwisseling heel het jaar opgevolgd en gepubliceerd worden (dat is natuurlijk als ik niet van school moet veranderen)

* Ik heb mijn hand in verf mogen vereeuwigen tussen alle andere handen van leerlingen op de muur in de grote hallway op school en jawel in de toepasselijke kleuren zwart, geel, rood!!

* Wat hier enorm opvalt als je door de gang loopt tussen de lessen door is hoeveel leerlingen t-shirts, truien, broeken,... van school of van een bepaalde schoolclub dragen. Leerlingen zijn echt fier om te kunnen laten zien dat ze hun school vertegenwoordigen in een sport, koor, band, ... Ook komen heel veel leerlingen naar school in kleren die wij alleen zouden dragen om te gaan sporten en een heel deel komt zelfs naar school in pyama en op sloffen. Allemaal doodnormaal hier.

* Vorige week hadden we disaster drill op school voor het geval er ooit een tornado moest voorbij razen. Elk uur opnieuw ging het alarm af en moesten we in de gang gaan staan met ons gezicht naar de muur terwijl er allerlei instructies geschreeuwd werden en het alarm maar bleef gaan. Hoe dat ons zou beschermen tegen een tornado is mij nog steeds een raadsel, maar het was wel een hele ervaring! Het laatste lesuur die dag hadden we ook een lockdown, voor moest er een high school shooting plaats vinden. Alle gangdeuren en klasdeuren worden dan automatisch vergrendeld.

* En om nog even de foto's die ik vorige week online heb gezet te verduidelijken: Amy, Caroline en ik hebben dus deelgenomen aan de costal clean up day aan Lake Michigan. Wereldwijd kuisten vrijwilligers die dag stranden op om de aandacht te vestigen op de vervuiling.

Hopelijk kan ik jullie volgende keer meedelen dat ik veilig en wel in een tof gezinnetje in Portage woon. Laten we allen hopen! Groetjes, Lien

22:01 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-09-07

School & Allegan County Fair

Zo zo, mn eerste schoolweekje is (eindelijk) achter de rug en ik weet niet meteen wat ik ervan moet denken... Het ging met heel erg veel ups en downs... De schooldagen zijn heel erg vermoeiend hier... School begint al om 7:50 en tussen de lessen door is er slechts 5 minuten "pauze" (lees: tijd om naar je volgend lokaal te spurten door een overvolle gang en dan nog te laat te komen, aangezien het gebouw zo groot is). Al dat gezellig nog wat babbelen in de gang voor de les begint, of rustig nog even naar je locker slenteren zoals je in de films ziet... Vergeet het maar hier op Portage Central High!!

Er is geen enkele langere pauze en de lunch break is slechts 35 minuten en niet heel de school heeft op hetzelfde moment lunch break, dus als je geen lessen samen met je vrienden hebt, of niet in dezelfde lunch break zit, kom je ze dus nooit, maar dan ook nooit tegen op school. Ik heb 1 lesuur samen met Marine, maar de rest van Katelyn's vriendinnen of Katelyn ben ik nog niet tegengekomen op school... Zij hebben allemaal B-lunch, terwijl ik A-lunch heb... Super stom dus...

Het geen pauzes hebben en elk uur een compleet andere klas hebben, maakt het mensen leren kennen ook stukken moeilijker. De meeste mensen zijn wel heel vriendelijk als je ze aanspreekt, maar je hebt nooit langer dan 2 minuten en daarna kom je ze gewoonweg niet meer tegen in die immense gangen. Ook doet er bijna niemand moeite om mij aan te spreken in de les... Het ziet er dus naar uit dat mn high school leven nog een tijdje vrij tot zeer eenzaam gaat blijven, maar hopelijk betert het snel... Volgende week ga ik ook auditie doen voor toneel, dus hopelijk leer ik daar wat mensen kennen...

Verder heb ik mn lessenrooster ook al compleet veranderd... In plaats van Dance Fitness en Contemporary International Studies, volg ik nu Individual Sports en Asian studies en bij Spaans en Engels hebben ze me van klas verwisseld. Misschien gaan ze me ook nog in een ander koor zetten... Tis nogal chaotisch dus.

Maar natuurlijk waren er ook wel fijne dingen... Ik heb ze even samengevat in een aantal weetjes....

Wist je dat:

  • de leerlingen hier een andere naam krijgen voor de taalvakken? Bij Spaans heet ik dus voortaan 1 uur per dag Sofia.
  • elke les Asian Studies begint met het overlopen van de krant van die dag en tegen de tijd dat we bij de sportrubriek zijn aanbeland, het lesuur reeds bijna om is?
  • ik een oorverdovend applaus kreeg van een 40-tal Freshmen toen ik me tijdens Choir voorstelde als een uitwisselingsstudente uit Belgie en dat ze al helemaal uit hun dak gingen toen ik zei dat ik reeds afgestudeerd ben?
  • lockers niet de meest evidente dingen ter wereld zijn? Ik heb maar liefst 3 kwartier aan het slot staan draaien en aan twee mensen hulp moeten vragen voordat ie open ging... Wie die dingen ooit heeft uitgevonden...
  • de leerkracht Asian Studies mijn eerlijkheid waardeerde toen ik zei dat het merendeel der Belgen Amerikanen beschouwt als dikke, conservatieve, egoistische, kapitalistische, naieve en oppervlakkige mensen en dat hij me 5 minuten later "a smart kid" noemde?
Vandaag zijn Kevin, Amy, een vriend van Kevin, Caroline en ik een dagje naar Allegan getrokken voor de Allegan County Fair. Zo'n fair is echt typisch Amerikaans en kan je een beetje vergelijken met onze kermis, maar dan gecombineerd met tractor shows, een stoet, verkoop van koeien, paarden, varkens, ... en nog veel meer kraampjes die dingen verkopen. Allegan ligt nogal in de boerenbuiten, dus er kwamen verdacht veel mensen in farm outfit opdagen en er liepen ook heel wat rednecks rond (die heb je hier in Portage niet).

Verder kan ik jullie ook nog met trots meedelen dat ik mn record joggen glansrijk verbroken heb!! Dinsdagavond vertrok ik thuis voor de gebruikelijke 30 minuutjes, maar om een of andere reden bleef ik maar lopen en zo kwam ik na de volle 61 minuten luidkeels meezingend met Bryan Adams en onder een prachtige sterrenhemel terug thuis!! Ik blijf mezelf verbazen...

Ik ga me stilaan eens naar beneden begeven. Caroline en ik gaan vanavond immers pannenkoeken bakken als troost... Ook zij heeft het hier niet zo gemakkelijk momenteel... Het schoolleven is nog heel eenzaam en thuis hangt het vol onuitgesproken irritaties. Ik wist dat op uitwisseling gaan lang niet evident zou zijn bij momenten, en best zwaar in het begin, maar dat het met zo veel irritatie en eenzaamheid zou verlopen had ik niet meteen gedacht... Maar vrees niet, Lien zou Lien niet zijn moest ze zich er niet doorheen slaan!! En dat gaan we dus ook doen...

jullie Amerikaantje

p.s.: nog maar eens een leuk weetje om af te sluiten... Michigan bestaat uit 2 schiereilanden; the Upper Peninsula en the Lower Peninsula (het grote deel, waar ik dus helemaal in het Zuiden van zit) en die twee worden met elkaar verbonden door de Macinac Bridge. De mensen in het Upper Peninsula worden Yoopers of UPs genoemd, en wij, de mensen in het Lower Peninsula, Trolls, aangezien we onder de Macinac Bridge wonen. Trolls en Yoopers verhouden zich een beetje tot elkaar als Belgen en Nederlanders... ze maken grapjes over elkaar en spotten met elkaars accent. Een veel voorkomende opmerking hier is bijvoorbeeld: " The UP, where the men are men, and the women are too".

23:49 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-09-07

Laatste daagjes vakantie

Aangezien ik vanaf morgen officieel een Senior ben op Portage Central High School en dus vanaf morgen elke dag braafjes naar de les zal gaan (en hopelijk nog veel andere leukere dingen doen), dacht ik jullie nog snel even over mn laatste vakantiedaagjes te vertellen, want het zou wel even kunnen duren voor mn volgende berichtje...

Eergisteren kwamen Marine, Katelyn en Marge ons oppikken voor een gezellige picknick in het park en om wat te frisbeeen... Tot we plots de zin voor avontuur te pakken kregen... Bepakt en bezakt met een flesje water (we moesten maar eens stranden in het midden van nergens) doken we 2 kano's is en bevaarden de "wilde" wateren der Portage Creek, een heel erg schattig en rustig riviertje doorheen Portage. Desalniettemin moest de park ranger na amper een minuutje zijn broek reeds opstroppen om ons uit onze benarde situatie te komen bevrijden... De man hartelijk bedankend, dobberden we verder en met slechts een aantal schrammetjes meer dan tevoren bereikten we ons einddoel.

Maandag 3 september... Al die brave Belgische kindjes hebben hun eerste schooldagje er al weer opzitten, terwijl de kindertjes hier in Michigan nog een dagje van hun vrijheid mogen genieten. In de meeste States is de school reeds half augustus begonnen, maar daar doen ze hier in Michigan niet aan mee, sterker nog, de Michiganders hebben al meteen een dag vrijaf op hun eerste schooldag! Het is hier vandaag namelijk Labour Day, wat inhoudt dat zo goed als iedereen vrijaf heeft. Echt gevierd wordt het niet, maar we gingen wel out for breakfast met de hele familie langs Kevins kant vanochtend voor een echt Amerikaans ontbijt! De vrouwen aan de ene kant van de tafel, de mannen aan de andere en smullen maar!

Al bij al valt er hier in het stille Portage niet zo erg veel te beleven, maar de mensen zijn wel heeeel erg open en vriendelijk, veel meer dan in Belgie. Zo is het bijvoorbeeld absoluut niet vreemd om een heel gesprek te voeren met een compleet onbekende. Zo stonden Caroline en ik bijvoorbeeld een aantal dagen terug in een ellelange rij aan te schuiven in een winkel toen plots de schoonvader en schoonzoon voor ons, ons aanspraken. Ze waren enorm enthousiast en geinteresseerd en bleven maar vragen stellen over Belgie en Duitsland. Ze vertelden opgewekt over hun gezinnetjes en wij vertelden over wat we zoal gedaan hadden in Amerika. Zo hebben we zeker een dik half uur staan praten over koetjes en kalfjes alsof we oude bekenden waren, wat ik me in Leuven niet echt kan voorstellen... De schoonvader vond mn accent zeer leuk klinken en ze boden al meteen aan dat ik bij hen mocht komen wonen als ik het hier bij de Braatjes niet meer zag zitten :p

Caroline is ondertussen alweer in bed gekropen, Kevin is nergens te bespeuren en Amy is in een rothumeur, dus het belooft weer een inspiratieloos dagje te worden. Maar morgen mag ik eindelijk naar school hier, dus ik hoop dat het dan voor een tijdje gedaan is met de verveling!

Voor degenen die nog vakantie hebben: geniet ervan! en voor zij die reeds naar school gaan: de herfstvakantie is in zicht!!

Heel veel groetjes uit het verre Portage! Lien

p.s.: Om af te sluiten nog een kleine fait divers: in tegenstelling tot in de andere States is het in Michigan niet verplicht om een nummerplaat te hebben aan de voorkant van je auto, dus iedereen heeft hier maar 1 nummerplaat. Daar moet ik nog steeds aan wennen...

 

17:33 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-09-07

Football & Ann Arbor

Mijn waarde lezers in het verre Belgie, ik heb weer het een en ander te vertellen!!

Donderdag gaven Katelyn en Marine me een rondleiding door de school en even dacht ik: "Noooooog een jaar middelbaar, wat doe ik mezelf toch aan..." Maar dat zal allemaal wel loslopen... Verder heb ik me ook gerealiseerd dat ik nog vaak ga verdwalen in dat doolhof van op elkaar lijkende en never ending gangen...

Die avond gingen we met zn allen supporteren voor de Portage Central Mustangs, beter gekend als het football team van mn school en zo woonde ik zowaar mn eerste American Football game bij!! Niet dat ik er ook maar iets van snapte, maar de sfeer zat er wel dik in!! Het merendeel van het publiek daar snapt trouwens geen jota van football, ze komen gewoon voor de sfeer en om naar de cheerleaders te staren, die, dat moet ik wel toegeven, vrij tot zeer hilarisch zijn. Na de wedstrijd (die de Mustangs wonnen met 32-0 bij de weg) gingen we nog met zn allen een ijsje eten (pindakaas smaak met stukjes m&m in, jawel, valt best nog te pruimen! :P)

De volgende ochtend heel erg vroeg kwamen Marine, Nicholas (zijnde haar broer) en hun mams me oppikken voor een dagje in Ann Arbor. Eerst hielpen we Nicholas inhuizen in zijn "dorm" (voor de niet wetenden: een immens studentencomplex waar zo'n 1000 studenten samenwonen). Daarna geraakten we serieus op de dool, maar uiteindelijk vonden we toch onze weg naar de h&m (wat trouwens een heel erg bedreigde diersoort is hier in de USA, er zijn er slechts 2 in mijn "buurt", zijnde in Ann Arbor en Chicago). In de shoppingmall werden we vergezeld door Anna-Belle (voor de haar niet kennenden: een vriendin uit Leuven die een jaartje in Ann Arbor naar de universiteit gaat). Echt super om nog eens een bekend gezicht te zien en om tot de vaststelling te komen dat mijn Nederlands na amper 2 weken al niet meer is wat het ooit geweest is... dat belooft...

Ann Arbor is echt een leuke stad... Heeeel erg veel studenten, leuke sfeer, schattige huisjes, mooie gebouwen, naast een immense Mall ook nog kleine leuke winkeltjes en restaurantjes en er valt wel het een en ander te beleven, in tegenstelling tot in Portage... Absoluut geen studenten, leuke huisjes maar geen mooie gebouwen, geen kleine winkeltjes, alleen een immense en niet al te gezellige Mall, alleen fastfood restaurants, absoluut geen openbaar vervoer en er valt vrij tot zeer weinig te beleven... Maar we redden ons wel!

Goed, mn gezinnetje heeft besloten dat het nogmaals tijd is voor een portie Italiaanse fastfood, dus de pizza roept me...  

P.S.: Voor Ingeborg en andere geinteresseerden: Ik ben bereikbaar op skype onder de naam LienSantermans, aber mn microfoon werkt momenteel nog niet...  

01:58 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |