30-09-07

Ondertussen in het verre Portage

Vandaag woon ik exact een week bij Marine en alles gaat al een stuk beter!! Het zijn echt heel erg lieve mensen en ze doen echt hun best voor mij! Toen ik hier vorige zondag aankwam stond er op mn bureau een Welcome Back ballon, vastgebonden aan een beertje met een zakje cote d’or mignonettes naast en ik smolt bijna!! Na een maand bij mn vorig “gezin” voelde het enorm goed me eindelijk eens welkom te voelen.

12 jaar geleden zijn ze van Brussel naar hier verhuisd, dus ze begrijpen Belgie maar al te goed en tis echt fijn om met hen te kunnen praten over verschillen tussen Belgie en de VS, want zij hebben er natuurlijk al heel wat meer ervaring mee dan ik en kunnen me dus ook heel wat goede raad geven. Ze leven ook nog vrij op zn Belgisch. Het huis hangt bijvoorbeeld vol prenten van Kuifje en de eerste keer ik de keukenkast opentrok wist ik niet waar ik het had: nutella, bonne maman, cote d’or chocolade, echte Vlaamse hagelslag,… Ook hebben Marine’s ouders nog een enorm Frans accent en ze spreken een beetje een mengelmoes van Engels en Frans. Veronique (Marine’s mams) begint bv heel erg vaak een gesprek in het Engels, maar schakelt dan na een paar zinnen over op het Frans en eindigt haar verhaal dan weer in het Engels, met hier en daar een Frans woord tussengegooid. Best grappig om naar te luisteren.

Voor Caroline liep het jammergenoeg minder goed af… Uiteindelijk kon Katelyn haar toch niet opvangen en is ze overgeplaatst naar Lansing. Daar woont ze nu bij een tijdelijk gastgezin en ze gaat daar nu naar school… Als ze hier de komende paar weken geen gastgezin vinden, is de kans dat zoiets mij ook overkomt vrij tot zeer groot en dat zie ik nu eens eeeeeeeecht niet zitten!!! Nog steeds bang afwachten dus…

Verder heb ik ook voor de allereerste keer een rasechte, rasAmerikaanse, rasgele schoolbus genomen!! Daar sta je dan om 7:05 in de koude met halfopen oogjes in een compleet donker stukje van de wijk te wachten en dan komt daar ineens een knalgeel ding de hoek om en aan de voorkant begint er een reeks van lichten te knipperen, terwijl er langs de zijkant een rood Stop-bord verschijnt. Echt geweldig, daar word ik nu eens goedgezind van!! Iets minder is wel dat ik me elke dag na school enorm moet hasten, want er is maar 1 bus terug en die vertrekt bijna meteen na school, dus blijven napraten zit er momenteel niet in voor me…

Verder heb ik ook een heel leuk weekend achter de rug!! Vrijdagavond ging ik samen met Luiggi, een uitwisselingsstudent uit Ecuador, supporteren voor de PCHS Mustangs in hun football game tegen Kalamazoo Central. Ik begrijp nog steeds het fijne van de regels niet, maar de sfeer die er hangt is best geweldig! Zo’n game is dan ook meer een sociaal evenement voor de toeschouwers dan echt sport… Kortom het is DE plaats bij uitstek om te socializen! De voorouders van heel veel mensen hier zijn trouwens afkomstig uit Nederland, dus er zijn nog heeeeel veel Nederlandse namen hier. Vrijdag kwam dan ook iedereen me vragen om zn achternaam te vertalen, best hilarisch: De Vos, Van Oosten, Van de Velde, Tuinstra en mijn favoriet tot nu toe: Kasten!

 

Zaterdag gingen we dan  met het gezin naar Ann Arbor, Nick (Marine’s broer) bezoeken en wat rondwandelen. Echt abnormaal hoeveel mensen daar over straat lopen met een Michigan t-shirt, broek, trui,… en dus jawel, schaften wij ons allen er ook eentje aan om niet uit de toon te vallen. ‘s Avonds gingen we dan supporteren voor het College Soccer, wat hier heel erg serieus genomen wordt. Vooral het College Football wordt serieus genomen. Alle games worden op tv uitgezonden en de stadia die gevuld geraken met supporters zijn IMMENS!! Eigenlijk is het grote verschil tussen College Football en Professional Football dat de studenten er niet voor betaald worden en de profs wel.

Om af te sluiten nog een paar random feitjes:

  • Amerikanen (welja niet alle Amerikanen natuurlijk) zijn echt heel trots op hun land en dat zie je bijvoorbeeld in het feit dat voor elk schoolsport evenement de vlag geeerd wordt en het volkslied gespeeld wordt, terwijl iedereen in stilte naar de vlag start.
  • Heel veel klassen zijn open voor alle jaren, dus in het merendeel van mn lessen zit ik samen met freshmen, sophomores, juniors en seniors. Heel erg vreemd in het begin, maar het begint te wennen.
  • Ik heb het al een paar keer gezegd, maar het blijft me verbazen hoe open de mensen hier zijn. Als ik hier ga joggen bijvoorbeeld zegt elke wildvreemde die ik tegenkom enthousiast Hello of begint een praatje met me. Ook de praatjes met kassiersters blijven me aangenaam verrassen.

Hopelijk volgende keer meer nieuws over een definitief gastgezin. Bid gij allen dat ik in Portage kan blijven!!

p.s.: Nog een kleine gewichtsupdate voor Gilles en voor om het even wie het ook maar enigszinds zou interesseren: ik heb een voorzichtige poging gewaagd me te wegen gisteren en er is in de afgelopen 1,5 maand al een schandalige 2kg bijgekomen…

20:49 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Lien!
Goed dat je nu al iets beter terechtgekomen bent... Spannend of ze nog een gastgezin voor je gaan vinden... Ik hoop het echt en denk aan jou! En grappig van die 2kilo, maar dat is onvermijdelijk denk ik :). Geniet er maar gewoon van ;).
Nog veel moed daar en dikke knuffel!

Gepost door: Suzanne | 01-10-07

:D Mijn vriendin heeft 10 maand in Seattle gezeten en is een slordige tien kilo bijgekomen. Na 3 maanden thuis zitten is het er wel afgevlogen. Succes ;)

Gepost door: janso | 02-10-07

De commentaren zijn gesloten.