22-09-07

Ze leeft nog!!

Mijn excuses dat het een wijltje geduurd heeft voor ik jullie weer kon updaten over mn leventje hier, maar ik had gewoon de moed niet om er werk van te maken. De voorbije weken waren namelijk een en al drama... Er zaten al wel langer (zowel letterlijk als figuurlijk) meer dan twee haren in de boter daar bij de Braatjes, maar vorige vrijdag barste de bom echt compleet... Caroline en ik werden vriendelijkerwijze het huis uitgesmeten... We lagen na school rustig wat uit te puffen op ons bedje, toen er ineens op onze slaapkamerdeur geklopt werd. Daar stond Mary (yfu verantwoordelijke) met onze valiezen: "Start packing girls, we're going to move you right away." Maar half wetend wat ons overkwam, begonnen we onze valiezen in te laden en een half uurtje later stonden we dan bepakt en bezakt, helemaal het noorden kwijt en met betraande ogen in de lege kamer die 1,5 maand de onze was geweest. Een triomfantelijke glimlach van Kevin en een ik-ben-hier-het-slachtoffer-blik van Amy later, zaten we in de auto.

Over wat er daar allemaal is scheefgelopen bij de Braatjes, ga ik hier niet verder uitwijden. De woordenschat die ik zou gebruiken om die twee te omschrijven zou mn mooie blog vrij tot zeer ontsieren en dat zijn ze me niet waard. Kevin en Amy: bedankt voor de rottige 1,5 maand, voor al mn ontelbare tranen en mogen onze paden nooit of te nimmer meer kruisen!!

Ik werd die avond gedropt in Leslie, een dropje op het plattepland ongeveer een uurtje rijden van Portage, bij een koppel bijna gepensioneerde yfu medewerkers en Mary nam Caroline mee naar haar thuis, nog eens 2 uur verder. Eerst leek het erop dat ik hier zeker tot dinsdag zou zitten, maar dat was buiten de geweldige hulp van Katelyn en Marine gerekend. Morgen is er een YFU orientatie in Marshall en 's avonds komen zij ons daar oppikken. Ik ga een weekje of twee bij Marine wonen en Caroline bij Katelyn in de hoop dat er een definitief gastgezin voor ons gevonden wordt in Portage. Als dat niet gebeurt, worden we hoogstwaarschijnlijk naar een compleet andere streek in Michigan verhuisd en moeten we niet alleen van gastgezin, maar ook van omgeving en van school veranderen en dat zie ik echt niet zitten!! Dan heb ik weer helemaal niks en het begon net steeds leuker en leuker te worden op school... Het is hier dus nog even bang afwachten...

Op school begon ik met steeds meer en meer mensen in contact te komen en ookal waren het nog niet meteen echte vrienden, het was toch al een eerste stap... Verder zat ik ook al in verschillende clubs en verenigingen op school: elke dinsdag en woensdag tapdance, environmental club, rotary club (vrijwilligerswerk), foreign exchange club, PeaceJam (kweet niet goed hoe ik dit moet uitleggen, maar dit jaar was het thema bijvoorbeeld zuiver water voor iedereen ter wereld) en Montage (een jaarlijkse publicatie met allerlei foto's, litteraire teksten en gedichten van studenten). Voor Montage stond ik samen met nog een ander meisje in voor de fundraising en dus konden we allemaal leuke events organizeren om geld binnen te brengen. We hadden al plannen voor een movie night op school, een speciale ontbijtverkoop op school en een typisch Belgische wafelenbak (geloof het of niet, Belgie kennen ze hier alleen van de Belgian Waffles, niet van bier, chocolade of biefstuk met frieten). Ik had ook auditie gedaan om in het schooltoneel te geraken, maar dat heb ik jammergenoeg niet gehaald... Ze hadden maar 5 meisjes nodig uit een groep van 35 en je moest met een typisch Joods, New Yorks accent kunnen praten... Vrij hopeloos voor mij dus :) Ik hoop echt dat ik dit niet allemaal weer moet opgeven om van nul weer te beginnen...

Maar mijn dierbare Belgjes, om dit bericht toch niet helemaal somber te laten wezen, heb ik nog een aantal leuke en compleet verbandlooshebbende (dit kan gewoon geen correct woord zijn...) weetjes:

* Het cliche van Elke Amerikaan Heeft Een Wapen blijkt dus echt waar te zijn... Zowat elk gezin heeft er minstens 1 en het is totaal niet moeilijk om eraan te geraken... Drink een pintje hier voor je 21ste en je zit serieuuuuuus in de problemen, maar een geweer op je 12de en een auto op je 16de (in sommige staten 14de) is allemaal geen probleem. Ik heb ook een echte Gun Store bezocht en die zag er echt uit zoals je je hem zou voorstellen... enorm pro-wapen en nogal stoer en macho.

* Verder werd ik ook geinterviewd voor de schoolkrant en zal mn uitwisseling heel het jaar opgevolgd en gepubliceerd worden (dat is natuurlijk als ik niet van school moet veranderen)

* Ik heb mijn hand in verf mogen vereeuwigen tussen alle andere handen van leerlingen op de muur in de grote hallway op school en jawel in de toepasselijke kleuren zwart, geel, rood!!

* Wat hier enorm opvalt als je door de gang loopt tussen de lessen door is hoeveel leerlingen t-shirts, truien, broeken,... van school of van een bepaalde schoolclub dragen. Leerlingen zijn echt fier om te kunnen laten zien dat ze hun school vertegenwoordigen in een sport, koor, band, ... Ook komen heel veel leerlingen naar school in kleren die wij alleen zouden dragen om te gaan sporten en een heel deel komt zelfs naar school in pyama en op sloffen. Allemaal doodnormaal hier.

* Vorige week hadden we disaster drill op school voor het geval er ooit een tornado moest voorbij razen. Elk uur opnieuw ging het alarm af en moesten we in de gang gaan staan met ons gezicht naar de muur terwijl er allerlei instructies geschreeuwd werden en het alarm maar bleef gaan. Hoe dat ons zou beschermen tegen een tornado is mij nog steeds een raadsel, maar het was wel een hele ervaring! Het laatste lesuur die dag hadden we ook een lockdown, voor moest er een high school shooting plaats vinden. Alle gangdeuren en klasdeuren worden dan automatisch vergrendeld.

* En om nog even de foto's die ik vorige week online heb gezet te verduidelijken: Amy, Caroline en ik hebben dus deelgenomen aan de costal clean up day aan Lake Michigan. Wereldwijd kuisten vrijwilligers die dag stranden op om de aandacht te vestigen op de vervuiling.

Hopelijk kan ik jullie volgende keer meedelen dat ik veilig en wel in een tof gezinnetje in Portage woon. Laten we allen hopen! Groetjes, Lien

22:01 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Prachtig Mijn dochter werkt weer aan haar blog!!!
Na een lange moeilijke periode slaag je er toch in mij met je blog aan het lachen te krijgen. Ik heb nooit geweten dat er zo'n reusachtig sterke optimist in je schuil ging. Lien, je gaat zien vanaf nu gaat het alleen maar beter worden.Succes de volgende dagen.
Dikke kus
Lut

Gepost door: Lut | 23-09-07

Het lieveheersbeestje moest je dus op voorhand scherp krijgen met uw fototoestel ;) Nu valt er niet veel meer aan te doen... Toch een goede poging! :p De schelpjes daarentegen zijn wel mooi geslaagd!
Anywayz, keep up the good spirit!

Gepost door: Jeroen | 23-09-07

ik dacht wel dat niet allles perfect was bij de familie braat. Ik hoop gewoon dat het nu echt goed gaat komen, je verdient het!
Heel veel succes!

Gepost door: Ingeborg | 24-09-07

En goan Amai,
what a story! Maar ge doet dat goed meid! tis zeker niet allemaal even simpel of leuk maar ge doet dat goe!

dEN

btw robin l. was bijna de ruimte in, ja een astronaut:o

Gepost door: dEN Thomas | 27-09-07

En goan amai, what a story!

Al heel wat ervaringen en avonturen dat jij daar tegen komt in de united states of den amerikaan... hoho, maar ge doet dat goed meid! ook al is het soms niet even simpel of gemakkelijk!

blijf 'goan' (=lees verder gaan:))

dEN

Gepost door: dEN Thomas | 27-09-07

De commentaren zijn gesloten.