19-08-07

eerste daagjes in de usa

Dapper, sereen en zelfbeheerst nam ze afscheid en stapte het vliegtuig op. Of ja, zo verliep het in mn droomscenario toch. In werkelijkheid ging het er echter een tikje anders aan toe... Met een vreemd gevoel in de maag vertrokken, maar een zak m&m's, een doos koalabeertjes en een absoluut te lelijke foto van liesbet en mij waarbij we plat lagen van het lachen later was ik weer helemaal gekalmeerd.

In Washington aangekomen moest ik maar liefst 7 uur wachten om verder te kunnen vliegen naar Chicago, waar we uiteindelijk aankwamen om 7 uur 's ochtends Belgian Time. In een rammelig busje werden we meteen naar het hotel gebracht, waar ik een kamer deelde met 2 Thaise meisjes.

De volgende ochtend mijn eerste American breakfast reeds gemist wegens overslapen en meteen weer naar de luchthaven gebracht, waar zowat heel de groep werd geselecteerd voor een secondary screening. Dat houdt in: lang wachten, je zak die helemaal doorsnuffeld word en zelf van kop tot teen betast worden. Gelukkig werden we geentertaind door een aantal hilarische security mannen en hun vingervlugge goocheltrucks. Verder nog wat gesocialised met een bende Russen, een Georgische, Thaise en jawel een Amerikaan. 6 uur later zou ik dan naar Kalamazoo vliegen, maar hoezee mn vlucht werd afgelast... Na zo'n 15 uur doelloos rondzwerven in de luchthaven (dankjewel YFU vrijwilligers die ons daar vergeten waren) uiteindelijk doodleuk terug naar het hotel gebracht, om dan de volgende ochtend verder te vliegen.

Dat was toch alleszinds het plan, dat biiiiiijna in het water viel, wederom dankzij dezelfde YFU vrijwilligers die me doodleuk VERGATEN TE WEKKEN!! Ik moest me dus zelf in aller ijl zelf een lift zien te versieren bij een aantal piloten, om dan op de luchthaven naar mn gate te joggen alsof mn leven ervan af hing. 

Ondertussen zijn we (Caroline en ik) hier al een dag of 2 en tot nu toe valt het heel goed mee. Kevin en Amy zijn heel vriendelijk en enthousiast, zoals de meeste mensen die ik tot nu toe ontmoet heb hier. Gisteren hebben we een kleine rondleiding gekregen in de stad en werden we getrakteerd op onze eerste portie take out. Vandaag kregen we pancakes als breakfast en hebben we samen met Amy blueberry jam (met heeeeeeel veel suiker, die Amerikanen toch) gemaakt.

Verder namen ze ons ook mee naar het grootwarenhuis, waar ik al voor het eerst geconfronteerd werd met de enorme Amerikaanse consumptiedrang. Amy en Kevin kochten zowat alles dat in afbieding was en zowat alles was in enorme afmetingen verkrijgbaar. De meeste winkels zijn hier 24 uur op 24 en 7 dagen op 7 open en hebben elke zondag solden. Niet zomaar solden, maar werkelijk op alles; kleren, eten, drank,... Ook wordt er enorm veel weggegooid, aangezien een toestel laten herstellen vaak stukken duurder is dan een nieuw te kopen. Er wordt ook heel veel overbodig afval geproduceerd. Alles kost hier relatief gezien ook minder, zo hebben Kevin en Amy bv 6 computers en 4 auto's, wat hier zeer normaal is. Kga me hier serieus moeten inhouden om niet constant de wereld te willen verbeteren op dat vlak ;)

Kben ook heel blij dat ik Caroline heb nu. Zij begrijpt perfect wat ik nu meemaak en sukkelt met dezelfde heimwee en het lucht echt op er met haar grapjes over te kunnen maken. 

Morgen gaan we waarschijnlijk met zn allen zeilen op Lake Michigan, waar ik wel erg naar uitkijk. Op foto's gaan jullie nog even moeten wachten, veeeel te doen hier, maar ik doe mn best!! 

Liefs, Lien

p.s.;  bedankt voor alle smsjes en mailtjes! Tis echt leuk om zo af en toe van het thuisfront te horen!!

p.p.s.: Leuk weetje; Amerikanen lijken maar niet te kunnen vatten dat Europeanen graag water met bubbels in drinken, vinden ze afschuwelijk! 

02:57 Gepost door in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Piep! Dag meid, je logje klinkt superpositief en daar ben ik heel blij om. Het is inderdaad super dat je nog je gastzus hebt om mee te praten als het allemaal even iets moeilijker gaat. Maar het went, en zoals we het er al zo vaak over gehad hebben: niet te veel aan denken en na een week begint het al vlotter te gaan.
Geniet van je tijd daar, amuseer je tijdens het zeilen (jawel, ik ben jaloers :-p) en lééf!
Heel veel liefs, eve

Gepost door: Eve | 19-08-07

Hey Ik volg je blogje vanbij het begin, het was toen heel stil maar nu begint de vaart erin te komen. Ik vind het super van je zo'n uitdaging aan te gaan... ik zou niet gedurfd hebben hoor !!! Ik blijf je zekerst volgen.
Liefs
Myriam

Gepost door: Hallo | 20-08-07

Wauw, Lien, wat een vlucht! Ik moest misschien wel verder (op de wereldbol gezien dan), maar dat ging allemaal véél vlotter. Niet zo'n verantwoordelijke YFU-vrijwilligers precies. Enfin, je bent er ondertussen toch geraakt en alvast ook een ervaring rijker!

Leuk dat je er een gastzus bijgekregen hebt! Zo kan je de Duitse cultuur ook een beetje ontdekken en heb je - uiteraard - iemand om mee te praten als je de Amerikanen niet begrijpt. Wanneer begint je school?

Gepost door: Annelien | 20-08-07

De commentaren zijn gesloten.